Uhuvvet Risalesi — Sayfa 14

Evvelâ:Kaderin onda bir hissesi var. Onu çıkarıp o Kader ve Kazâ hissesine karşı rızâ ile mukabele etmek gerektir.

Sâniyen:Nefis ve şeytanın hissesini de ayırıp, o adama adâvet değil, belki nefsine mağlub olduğundan acımak ve nedâmet edeceğini beklemek.

Sâlisen:Sen kendi nefsinde görmediğin veya görmek istemediğin kusurunu gör, bir hisse de ona ver. Sonra bâki kalan küçük bir hisseye karşı en selâmetli ve en çabuk, hasmını mağlub edecek afv ve safh ile ve ulüvvücenablıkla mukabele etsen, zulümden ve zarardan kurtulursun. Yoksa, sarhoş ve divâne olan ve şişeleri ve buz parçalarını elmas fiatıyla alan cevherci bir Yahudi gibi, beş paraya değmeyen fâni, zâil, muvakkât, ehemmiyetsiz umûr-u dünyeviyeye, gûya ebedî dünyada durup ebedî beraber kalacak gibi şedit bir hırs ile ve dâimî bir kin ile, mütemâdiyen bir adâvetle mukâbele etmek, sîga-i mübâlâğa ile bir zalûmiyettir veya bir sarhoşluktur. Ve bir nev'i divâneliktir.

İşte, hayât-ı şahsiyece bu derece muzır olan adâvete ve fikr-i intikama –eğer şahsını seversen– yol verme ki kalbine girsin. Eğer kalbine girmiş ise, onun sözünü dinleme. Bak,