Yirmi Üçüncü Söz — Sayfa 30

Evet, insan bir çekirdeğe benzer. Nasılki o çekirdeğe kudretten manevî ve ehemmiyetli cihâzât ve kaderden ince ve kıymetli program verilmiş. Tâ ki, toprak altında çalışıp, tâ o dar âlemden çıkıp, geniş olan hava âlemine girip, Hâlık'ından istidat lisânıyla bir ağaç olmasını isteyip, kendine lâyık bir kemâl bulsun.

Eğer o çekirdek, sû-i mizacından dolayı ona verilen cihâzât-ı maneviyeyi, toprak altında bazı mevadd-ı muzırrayı celbine sarfetse; o dar yerde kısa bir zamanda faidesiz tefessüh edip çürüyecektir.

Eğer o çekirdek, o manevî cihâzâtını

nın emr-i tekvinîsini imtisâl edip hüsn-ü istîmal etse; o dar âlemden çıkacak, meyvedar koca bir ağaç olmakla küçücük cüz'î hakikatı ve ruh-u manevîsi, büyük bir hakikat-ı külliye sûretini alacaktır.

İşte aynen onun gibi; insanın mahiyetine, kudretten ehemmiyetli cihâzât ve kaderden kıymetli programlar tevdi edilmiş.

Eğer insan, şu dar âlem-i arzîde, hayat-ı dünyeviye toprağı altında o cihâzât-ı manevîyesini nefsin hevesâtına sarfetse; bozulan