Üçüncü Kelime

İKİNCİ KELİME:

Şu kelimede şifalı, saadetli bir müjde vardır. Şöyle ki:

Kâinatın ekser envâiyle alâkadar ve o alâkadarlık yüzünden perişan ve keşmekeş içinde boğulmak derecesine gelen rûh-u beşer ve kalb-i insan

kelimesinde bir melce, bir halâskâr bulur ki; onu bütün o keşmekeşten, o perişâniyetten kurtarır. Yani,

mânen der:

"Allah birdir. Başka şeylere müracaat edip yorulma, onlara tezellül edip minnet çekme, onlara temelluk edip boyun eğme, onların arkasına düşüp zahmet çekme, onlardan korkup titreme! Çünkü; Sultan-ı Kâinat birdir. Herşeyin anahtarı O'nun yanında; herşeyin dizgini O'nun elindedir; herşey O'nun emriyle halledilir. O'nu bulsan, her matlûbunu buldun; hadsiz minnetlerden, korkulardan kurtuldun."

ÜÇÜNCÜ KELİME:

Yani; nasılki ulûhiyetinde ve

saltanatında şeriki yoktur."Allah"bir olur, müteaddid olamaz... Öyle de; rubûbiyetinde ve icraatında ve îcadâtında dahî şerîki yoktur. Bâzen olur ki; sultan bir olur, saltanatında şerîki olmaz; fakat icraatında, onun memurları, onun şerîki sayılırlar ve onun huzuruna herkesin girmesine mâni olurlar. "Bize de müracaat et" derler.

Fakat, ezel-ebed sultanı olan Cenâb-ı Hak, saltanatında şerîki olmadığı gibi; icraat-ı rubûbiyetinde dahî muinlere, şerîklere muhtaç değildir. Emir ve iradesi, havl ve kuvveti olmazsa, hiçbir şey, hiçbir şeye müdahale edemez. Doğrudan doğruya herkes O'na müracaat edebilir. Şerîki ve muîni olmadığından, o müracaatçı adama "Yasaktır, O'nun huzuruna giremezsin" denilmez. İşte şu kelime, ruh-u beşer için şöyle bir müjde verir ki:

Îmânı elde eden ruh-u beşer; mânisiz, müdahalesiz, hâilsiz, mümanaâtsız; her halinde, her arzusunda, her anda, her yerde o ezel ve ebed ve hazâin-i rahmet mâliki ve defâin-i saadet sahibi olan Cemil-i Zülcelâl, Kadîr-i Zülkemâl'in huzuruna girip, hâcâtını arzedebilir; ve rahmetini bulup, kudretine istinad ederek, kemâl-i ferah ve sürûru kazanabilir.