Zühret-ün Nur — Sayfa 125

tatlı ezvâk-ı îmâniyeyi "Lâ İlahe İllâ Hu"da ve nûr-u tevhidde bulduğum gibi; ehl-i gafletin nazarında soğuk ve sakil görünen ihtiyarlığı, o nûr-u tevhid ile çok hafif ve harâretli ve nurlu gördüm. Ey ihtiyar ve ihtiyâreler! Mâdem sizlerde îmân var ve mâdem îmânı ışıklandıran ve inkişaf ettiren namaz ve niyaz var; ihtiyarlığınıza ebedî bir gençlik nazarıyla bakabilirsiniz. Çünkü onunla ebedî bir gençlik kazanabilirsiniz. Hakikî soğuk ve sakil ve çirkin ve zulmetli ve elemli olan ihtiyarlık ise; ehl-i dalâletin ihtiyarlıklarıdır, belki de onların gençlikleridir. Onlar ağlamalı, onlar "Vâ esefâ Vâ hasretâ!" demeli. Sizler, ey muhterem îmânlı ihtiyarlar! "Elhamdülillâhi alâ külli hâl" deyip mesrûrâne şükretmelisiniz.

ONİKİNCİ RİCA:Bir zaman, Isparta vilayetinin Barla nahiyesinde nefy namı altında, işkenceli bir esâretle yalnız ve kimsesiz, bir köyde, ihtilattan ve muhabereden men'edilmiş bir vaziyette, hem hastalık, hem ihtiyarlık, hem de gurbet içinde gâyet perişan bir halde iken; Cenâb-ı Hak kemâl-i merhametinden, Kur'ân-ı Hakîm'in nüktelerine, sırlarına dair benim için medâr-ı teselli bir nur ihsân etmişti. Onunla o acı, elîm, hazîn vaziyetimi unutmaya