Zühret-ün Nur — Sayfa 131

Mâdem Sen varsın; Senin varlığına îmân ile intisâbını bilen ve sırr-ı İslâmiyetle o intisâba göre hareket eden insana herşey var. Fena ve zevâl, mevt ve adem bir perdedir, bir tazelenmektir; ayrı ayrı menzillerde gezmek hükmündedir." diye düşünüp, tamamıyla o hirkatli, firkatli, hazîn, elîm, karanlıklı, dehşetli hâlet-i rûhânîye, sürurlu, neş'eli, lezzetli, nurlu, sevimli, ünsiyetli bir hâlete inkılâb etti. Lisanım ve kalbim, belki lisân-ı hâl ile bütün zerrât-ı vücudum "Elhamdülillah" dediler.

İşte, o cilve-i rahmetin binden bir cüz'ü şudur ki: Ben o hüzüngâhım olan dereden ve o hüzün-engiz hâletten Barla'ya döndüm. Baktım ki, Kuleönü'lü Mustafa namında bir genç, benden ilmihâle ait abdest ve namaza dair birkaç mes'eleyi sormak için gelmiş. O vakit misâfirleri kabul etmediğim halde, onun ruhundaki ihlâs ve ileride Risale-i Nur'a edeceği kıymettar hizmeti

(Hâşiye-1): İşte o Mustafa'nın küçük kardeşi olan Küçük Ali, kendi güzel, sıhhatlı kalemiyle yedi yüzden ziyâde Nur Risalelerini yazmakla tamamıyla bilfiil bir Abdurrahmân olduğu gibi, müteaddit Abdurrahmânları da yetiştirdi.

güya hiss-i kablelvuku ile ruhum o gencin ruhunda okudu; onu geriye çevirmedim, kabul ettim. (Hâşiye-2) Sonra tebeyyün etti

(Hâşiye-2): Elhak, o yalnız kabule değil, belki --