Zühret-ün Nur — Sayfa 14

rüzgârları esmeseydi.. ve musibetli, fırtınalı istikbalde mânevî kış mevsimleri olmasaydı; ben de seninle beraber senin hâline acıyacaktım.

Fakat, mâdem dünya bir gün bize "Haydi, dışarı!" diyecek, feryâdımızdan kulağını kapayacak, o bizi dışarı kovmadan, biz bu hastalıklar ikazâtıyla şimdiden onun aşkından vazgeçmeliyiz. O bizi terketmeden, kalben onu terke çalışmalıyız.

Evet, hastalık bu mânâyı bize ihtar edip der ki:"Senin vücûdun taştan, demirden değildir. Belki, daima ayrılmaya müsait, muhtelif maddelerden terkip edilmiştir. Gururu bırak, aczini anla, mâlikini tanı, vazifeni bil, dünyaya ne için geldiğini öğren."kalbin kulağına gizli ihtar ediyor.

Hem mâdem dünyanın zevki, lezzeti devam etmiyor. Hususan meşrû olmazsa; hem devamsız, hem elemli, hem günahlı oluyor. O zevki kaybettiğinden hastalık bahanesiyle ağlama; bilakis hastalıktaki mânevî ibâdet ve uhrevî sevap cihetini düşün, zevk almaya çalış.

YEDİNCİ DEVÂ

Ey sıhhatinin lezzetini kaybeden hasta!