Zühret-ün Nur — Sayfa 194

(Onyedinci Lem'adan)

Onikinci Nota

Ey bu notaları dinleyen dostlarım!Biliniz ki, ben hilâf-ı âdet olarak, gizlemesi lâzım gelen Rabbime karşı kalbimin tazarru' ve niyaz ve münâcâtını bâzen yazdığımın sebebi; ölüm, dilimi susturduğu zamanlarda, dilime bedel kitabımın söylemesinin kabulünü rahmet-i İlâhiye'den ricâ etmektir. Evet kısa bir ömürde, hadsiz günahlarıma keffâret olacak, muvakkat lisanımın tövbe ve nedâmetleri kâfi gelmiyor. Sâbit ve bir derece dâim olan kitabın lisanı daha ziyâde o işe yarar.

İşte, onüç sene {(Hâşiye): Bu risalenin te'lifinden on üç sene evvel.} evvel, dağdağalı bir fırtına-i ruhiye neticesinde, Eski Said'in gülmeleri, Yeni Said'in ağlamalarına inkılâb edeceği hengâmda, gençliğin gaflet uykusundan ihtiyarlık sabahıyla uyandığım bir anda, şu münâcât ve niyaz Arabî yazılmıştır. Bir kısmının Türkçe meâli şudur ki:

Ey Rabb-i Rahîm'im ve ey Hâlık-ı Kerim'im!Benim sû'-i ihtiyarımla ömrüm ve gençliğim zayi olup gitti. Ve o ömür ve gençliğin