Zühret-ün Nur — Sayfa 204

ve ehl-i vukufların lehteki raporlarıyla kanunî suç mâhiyeti aslâ bulunmayan ve bütün âlim ve mütefekkirlerin takdir ve senalarına ve umum mü'minlerin de kabulüne mazhar olan Risale-i Nur'a bilmeden, okumadan leke sürmek isteyen, hattâ bir ecnebinin dahî insaniyet damarı ve haysiyetiyle hürmet etmesi iktiza eden müellifine ve eserlerine, vatan ve millet düşmanlığı tarzında zehir akıtanlara karşı cevâbî tekzibi suç addetmek, ancak Risale-i Nur'un aleyhinde kalem oynatanların hükümlerini kabul etmekle mümkündür. Bu da ancak otuz seneden beri Risale-i Nur'u türlü cebhelerden inceleyip, zararlı bir mâhiyet görmediklerinden berâet veren mahkemeleri ve onların hükümlerini kanunsuzlukla ittiham etmekle mümkündür. Ve ayrıca amme vicdanında yerleşmiş Kur'ân'ın neyyir-i hakâikinden fışkıran Risale-i Nur hakîkatlarını çürütebilmekle olabilir. Aksi takdirde Risale-i Nur'a ilişen, kendisi mânen mes'ul ve mahkûm olur.

Biz bu samimî kanâatlarımızla Bediüzzaman Said Nursî ve Nur Risaleleriyle alâkadarlığımızın îmân ve Kur'ân'dan neş'et ettiğini arzetmek isteriz. İfrât ve tefrit vâdisinden uzak, ancak hakîkatları ciddî ve değeri kadar hüküm verebilmek suretiyle maruzatta bulunuyoruz.