Zühret-ün Nur — Sayfa 87

makamından, tâ hayatımın aşağı tabakalarına nazar gezdirdim. Gördüm ki; o aşağıda, herbir dalında, herbir senenin zarfında sevdiklerimden ve alâkadarlarımdan ve tanıştıklarımdan hadsiz cenazeler var. Ve o firak ve iftiraktan gelen gâyet rikkatli bir mânevî teessürât içinde, Fuzûlî-i Bağdadî gibi, müfarakât eden dostları düşünerek enîn edip;

"Vaslını yâdeyledikçe ağlarım,

Tâ nefes var ise kuru cismimde feryad eylerim."

diyerek bir teselli, bir nur, bir ricâ kapısını aradım. Birden, âhirete îmân nuru imdâda yetişti. Hiç sönmez bir nur, hiç kırılmaz bir ricâ verdi.

Evet, ey benim gibi ihtiyar kardeşler ve ihtiyâre hemşireler! Mâdem âhiret var ve mâdem bâkidir ve mâdem dünyadan daha güzeldir ve mâdem bizi yaratan Zât hem Hakîm, hem Rahîm'dir... İhtiyarlıktan şekvâ ve teessüf etmemeliyiz. Bilakis ihtiyarlık, îmân ile ibâdet içinde sinn-i kemâle gelip, vazife-i hayattan terhis ve âlem-i rahmete istirahât için gitmeye bir alâmet olduğu cihetle ondan memnun olmalıyız.

Evet nass-ı hadîs ile; nev-i beşerin en mümtâz şahsiyetleri olan yüzyirmidört bin enbiyanın