Âyet-ül Kübra — Sayfa 162

AYETÜ'L-KÜBRA

bir kâfir-i mutlak yerine, şimdi bir kasabada yüz tane bulunabilir. Eskide fen ve ilim ile dalâlete girip inat ve temerrüd ile hakâik-i îmâna karşı çıkana nisbeten şimdi yüz derece ziyade olmuş.

Bu mütemerrid inatçılar, firavunluk derecesinde bir gurur ile ve dehşetli dalâletleriyle hakâik-i îmâniyeye karşı muâraza ettiklerinden, elbette bunlara karşı atom bombası gibi –bu dünyada onların temellerini parça parça edecek– bir hakîkat-ı kudsiye lâzımdır ki, onların tecâvüzatını durdursun ve bir kısmını îmâna getirsin. İşte, Cenâb-ı Hakk'a hadsiz şükürler olsun ki, bu zamanın tam yarasına bir tiryak olarak Kur'ân-ı Mu'cizü'l-Beyan'ın bir mu'cize-i mânevîyesi ve lemaatı bulunan Risale-i Nur pek çok muvâzenelerle, en dehşetli muannid mütemerridleri, Kur'ân'ın elmas kılıncı ile kırıyor. Ve kâinat zerreleri adedince vahdâniyet-i İlâhiye'ye ve îmânın hakikatlarına hüccetleri, delilleri gösteriyor ki; yirmibeş seneden beri en şiddetli hücumlara karşı mağlup olmayıp galebe etmiş ve ediyor.

Evet Risale-i Nur'da îman ve küfür muvâzeneleri ve hidayet ve dalâlet mukayeseleri, bu mezkûr hakikatları bilmüşâhede isbat ediyor.