Âyet-ül Kübra — Sayfa 45

yolcu, medreseden gelirken, hadsiz küçük tekyelerin ve zaviyelerin telâhukuyla tevessû eden gayet feyizli ve nurlu ve sahra genişliğinde bir tekye, bir hangâh,bir zikirhane, bir irşadgâhta ve cadde-i kübrâ-yı Muhammedî'nin (A.S.M.) ve mi'rac-ı Ahmedî'nin (A.S.M.) gölgesinde hakikata çalışan ve hakka erişen ve aynelyakîne yetişen binlerle ve milyonlarla kudsî mürşidler onu dergâha çağırdılar. O da girdi, gördü ki: O ehl-i keşf ve kerâmet mürşidler; keşfiyatlarına ve müşâhedelerine ve kerâmetlerine istinaden bil'icmâ müttefikan "Lâ ilahe illâ Hû" diyerek, vücûb-u vücûd ve vahdet-i Rabbâniyeyi kâinata ilân ediyorlar. Güneş'in ziyasındaki yedi renk ile Güneş'i tanımak gibi, yetmiş renk ile, belki Esmâ-i Hüsnâ adedince, Şems-i Ezelî'nin ziyasından tecelli eden ayrı ayrı nurlu renkler ve çeşit çeşit ziyalı levnler ve başka başka hakikatlı tarîkatlar ve muhtelif doğru meslekler ve mütenevvi haklı meşreblerde bulunan o kudsî dâhîlerin ve nurani âriflerin icmâ ve ittifakla imza ettikleri bir hakikat, ne derece zâhir ve bahir olduğunu aynelyakîn müşâhede etti ve enbiyanın (Aleyhimüsselâm) icmâı ve asfiyanın ittifakı ve evliyânın tevafuku ve bu üç icmaın birden ittifakı, güneşi gösteren gündüzün ziyasından daha parlak gördü.