Âyet-ül Kübra — Sayfa 46

İşte, bu misafirin tekyeden aldığı feyze kısa bir işaret olarak,Birinci Makam'ın Onuncu Mertebesinde:

denilmiş.

Sonra, kemâlât-ı insaniyenin en mühimmi ve en büyüğü, belki, bilcümle kemâlât-ı insaniyenin menbaı ve esası, îmân-ı billâhtan ve mârifetullahtan neş'et eden muhabbetullah olduğunu bilen o dünya seyyahı, bütün kuvvetiyle ve letâifiyle, îmanın kuvvetinde ve mârifetin inkişafında daha ziyade terakkî etmesini istemek fikriyle başını kaldırdı ve semâvâta baktı. Kendi aklına dedi ki: "Madem kâinatta en kıymettar şey hayattır ve kâinatın mevcudatı hayata musahhardır ve madem zîhayatın en kıymettarı zîruhtur ve zîruhun en kıymet tarı zîşuurdur ve madem bu kıymettarlık için Küre-i Zemin, zîhayatı mütemâdiyen çoğaltmak için her asır, her sene dolar boşalır. Elbette ve her halde, bu muhteşem ve müzeyyen olan semâvâtın dahi kendisine münasip ahâlisi ve sekenesi, zîhayat ve zîruh ve zîşuurlardan vardır