Âyet-ül Kübra — Sayfa 74

hududsuz bir fezâda; kararsız, fâni bir dünyada bulunuyorlar. Birden, Kur'ân'ın lisanından bu âyeti dinlerken gördü: Bu âyet, kâinat üstünde, dünyanın yüzünde öyle bir perde açtı ve ışıklandırdı ki, bu ezelî nutuk ve bu sermedî fermân asırlar sıralarında dizilen zîşuurlara ders verip gösteriyor ki, bu kâinat, bir câmi-i kebir hükmünde, başta semâvât ve Arz olarak umum mahlûkatı hayatdârâne zikir ve tesbihte ve vazife başında cûş u huruşla mes'ûdâne ve memnûnâne bir vaziyette bulunduruyor, diye müşâhede etti. Ve bu âyetin derece-i belâgatını zevkederek sâir âyetleri buna kıyasla, Kur'ân'ın zemzeme-i belâgatı Arz'ın nısfını ve nev-i beşerin humsunu istilâ ederek, haşmet-i saltanatı kemâl-i ihtiramla ondört asır bilâfasıla idame ettiğinin binler hikmetlerinden bir hikmetini anladı.

Dördüncü Nokta:Kur'ân, öyle hakikatlı bir halâvet göstermiş ki, en tatlı birşeyden dahi usandıran çok tekrar, Kur'ân'ı tilâvet edenler için değil usandırmak; belki kalbi çürümemiş ve zevki bozulmamış adamlara tekrar-ı tilâveti halâvetini ziyadeleştirdiği eski zamandan beri herkesçe müsellem olup darb-ı mesel hükmüne geçmiş.

Hem öyle bir tazelik ve gençlik ve şebabet