Üçüncü menzil@Sonra, o

Sonra, o seyyah-ı âlem asırlarda gezerken, müceddid-i elf-i sâni, İmâm-ı Rabbânî Ahmed-i Farukî'nin medresesine rast geldi, girdi; onu dinledi. O imam, ders verirken diyordu:

"Bütün tarîkatların en mühim neticesi, hakâik-i îmâniyenin inkişafıdır" ve "Birtek mes'ele-i îmâniyenin vuzuh ile inkişafı, bin kerâmâta ve ezvaka müreccahtır."

Hem diyordu:

Eski zamanda, büyük zâtlar demişler ki: "Mütekellimînden ve ilm-i kelâm ulemâsından birisi gelecek, bütün hakâik-i îmâniye ve İslâmiyeyi delâil-i akliye ile kemâl-i vuzuh ile isbat edecek." Ben istiyorum ki, ben o olsam,

belki

(Hâşiye): Zaman isbat etti ki: O adam, adam değil, Risale-i Nur'dur. Belki ehl-i keşif Risale-i Nur'u ehemmiyetsiz olan tercümanı ve nâşiri suretinde –keşiflerinde– müşâhede etmişler: "Bir adam" demişler.

o adamım diye, îman ve tevhid bütün kemâlât-ı insaniyenin esası, mayesi, nuru, hayatı olduğunu ve

düsturu, tefekkürât-ı îmâniyeye ait bulunması ve Nakşî tarîkatında hafî zikrin ehemmiyeti ise, bu çok kıymettar tefekkürün bir nev'i olmasıdır, diye tâlim ederdi.

Seyyah tamamıyla işitti; döndü, nefsine dedi ki: Madem bu kahraman imam böyle diyor ve madem bir zerre kuvvet-i îmâniyenin ziyadeleşmesi bir batman mârifet ve kemâlâttan daha kıymetlidir ve yüz ezvakın balından daha tatlıdır.

Ve madem, bin seneden beri îman ve Kur'ân aleyhinde teraküm eden Avrupa feylesoflarının itirazları ve şüpheleri yol bulup ehl-i îmâna hücum ediyor. Ve bir saâdet-i ebediyenin ve bir hayât-ı bâkiyenin ve bir Cennet-i dâimenin anahtarı, medarı, esası olan erkân-ı îmâniyeyi sarsmak istiyorlar. Elbette herşeyden evvel îmânımızı taklidden tahkike çevirip kuvvetlendirmeliyiz.