Altıncı Kelime

olması, bir Rabb-ı Rahîm ve Mücîb'e kat'î şehâdet eder.

Evet, tohumlar ve çekirdekler istidad lisanıyla herbiri birer ağaç ve birer sünbüle olmayı Hâlık'ından isteyip, duaları gözümüz önünde kabul olması gibi; bütün hayvânâtın ihtiyac-ı fıtrî lisanıyla elleri yetişmediği yerlerden rızıklarını ve hayatlarına lüzumu bulunan ve iktidarlarının hâricindeki matlublarını birisinden isteyip o fıtrî ihtiyaç diliyle ettikleri bütün dualarını gözümüz önünde kabul eden ve imdâtlarına acib ve şuursuz mahlûkatı vakti vaktine hikmetle koşturan bir Hâlık-ı Kerîm'e zâhir şehâdet eder.

İşte bu iki kısma kıyasen, lisan-ı kàl ile edilen duaların bütün nevileri hususan enbiyaların (Aleyhimüsselâm) ve havasların hârika bir surette makbûliyeti,

deki hüccet-i vahdaniyete şehâdet eder.

Altıncı Kelime:

dir. Bundaki hüccete gayet kısa bir işaret şudur:

Evet, nasıl bir yerden bir yere giden yolların ve bir noktadan uzak bir noktaya çekilen hatların en kısası ise, en doğrusudur ve

müstakîmidir. Aynen öyle de; mâneviyatta ve mânevî yollarda ve kalbî mesleklerde en doğrusu, en müstakîmi ise en kısa ve en kolayıdır. Meselâ: Risale-i Nur'da bütün muvâzeneler ve küfür ve îmân yollarının mukayeseleri kat'î gösteriyorlar ki; îmân ve tevhid yolu, gayet kısa ve doğru ve müstakîm ve kolaydır. Ve küfür ve inkâr yolları gayet uzun ve müşkülâtlı ve tehlikelidir. Demek bu istikametli ve hikmetli ve herşeyde en kısa ve kolay yolda sevkedilen bu kâinatta, elbette şirk ve küfrün hakîkatları olamaz ve îmân ve tevhidin hakîkatları, bu kâinata güneş gibi lâzım ve vâcibdir.

Hem, ahlâk-ı insaniyede en rahât, en faydalı, en kısa, en selâmetli yol ise sırât-ı müstakîmde, istikamettedir.

Meselâ:Kuvve-i akliye, hadd-i vasât olan hikmeti ve kolay, faydalı istikameti kaybetse, ifrât veya tefritle muzır bir cerbezeye ve belâlı bir belâhete düşer, uzun yollarında tehlikeleri çeker.

Ve kuvve-i gadabiye, hadd-i istikamet olan şecaati takib etmezse; ifratla çok zararlı ve zulümlü tehevvüre ve tecebbüre ve tefritle çok zilletli ve elemli cebanet ve korkaklığa düşer, istikameti kaybetmesinin hatasının cezası olarak dâimî, vicdanî bir azâbı çeker.