Onbirinci Kelime

sevdirmesine mukâbil, ubûdiyetle sevmek ve ihsânatlarına mukâbil, şükür ve hamd isteyen böyle bir Rahmân-ı Rahîm'i tanımayan ve ubûdiyetle O'nu sevmeye çalışmayan, belki inkâr ile O'na bir nevi adâvet taşıyan insan suretindeki şeytanlar, birer küçük Nemrud ve Firavun hükmünde nihâyetsiz bir azâba elbette müstehak olur.

Onbirinci Kelime:

dir.Yani:

"Dâire-i huzuruna ve âlem-i bâkisine ve âhiretine ve sermedî dâr-ı saâdetine gidileceği gibi, bütün kâinattaki mahlûkâtın mercii O'dur; bütün esbab silsileleri O'na dayanıyor ve kudretine istinat eder ve o kudretinin tasarrufatına birer perdedirler; o kudret-i kudsiyenin izzetini ve haşmetini muhafaza için, bütün zâhirî sebepler yalnız birer perdedirler; îcadda da hiç te'sirleri yoktur; emir ve irâdesi olmazsa hiçbir şey, hattâ hiçbir zerre hareket edemez." demektir. Bu kelimedeki hüccete gayet kısa bir işaret ederiz:

Evvelâ:Bu kudsî kelimenin ifade ettiği haşir ve âhiret ve hayat-ı bâkiye hakîkatının bu gelen bahar gibi kat'î ve şüphesiz tahakkukunu ve geleceğini tam îmân ettirmek ve isbât etmek cihetini "Onuncu Söz" ve zeyillerine ve

"Yirmidokuzuncu Söz"e ve "Meyve'nin Yedinci Mes'elesi"ne ve "Münâcât Şuâı"na ve Nur'un îmâni risalelerine havale ederiz. Elhak, onlar bu rükn-ü îmânîyi öyle bir tarzda hadsiz hüccetlerle isbât etmişler ki; dünyanın mevcudiyeti derecesinde âhiretin tahakkukunu, en muannid münkirleri de tasdike mecbur eden bir surette isbât etmişler.

Sâniyen:Mu'cizü'l-Beyan-ı Kur'ân'ın üçten birisi haşre ve âhirete bakar; her dâvâyı ona bina eder. Öyle ise, Kur'ân'ın hakkaniyetini isbât eden bütün mu'cizeleri ve hüccetleri, âhiretin vücuduna dahi delâlet ettikleri gibi; Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâm'ın nübüvvetine şehâdet eden bütün mu'cizeleri ve umum delâil-i nübüvveti ve sıdkının bütün hüccetleri, haşir ve âhirete dahi şehâdet ederler. Çünkü O Zât'ın (A.S.M.) bütün hayatında dâimî bir büyük dâvâsı âhiret olduğu gibi, bütün yüz yirmidört bin Peygamberler (Aleyhimüsselâm) dahi hayat-ı bâkiye ve saâdet-i ebediyeyi dâvâ edip beşere müjde ederek, hadsiz mu'cizelerle ve kat'î deliller ile isbat ettiklerinden, elbette onların peygamberliklerine ve sâdıkıyetlerine delâlet eden bütün mu'cizeleri ve hüccetleri, onların en büyük ve dâimî dâvâları olan âhirete ve hayat-ı bâkiyeye şehâdet ederler.