Esasat-ı Nuriye — Sayfa 369

Bediüzzaman Hazretleri, Risale-i Nur eserleriyle başladığı imanı kurtarmak ve tahkikî yapmak yani imanda tecdid faaliyeti,Nurculuk cereyanı namıyla iştihar etmiştir.

Siyasî ve dünyevî cemiyetçilikten uzak ve aynı eserleri okumaktan doğan manevî alâkadarlık ile gönüllerde kurulan Nur irfan müessesesi olan Nurculuk cereyanı mensublarına, yani Risale-i Nur eserlerini okuyanlara "Risale-i Nur Talebesi", kısaltılmış şekli ile "Nur Talebesi" veya "Nurcu" denilmektedir.

Diğer bir tarif ile Nurculuk:

Zamanımızda çok umumî ve tahribkâr hale gelen maddeci ve inkârcı cereyanların ifsadatının neticesi, dinî düşünce ve yaşayışın tehdid altına girmesiyle bunalan insanlığa İslâmın hidayet yolunu göstermek ve asrın ihtiyacına tam cevab vermek üzere bir Kur'an tefsiri olan Risale-i Nur Külliyatını okumak, anlamak ve ihtiyaç duyanlara bildirmekle dine getirilmek istenen şübheleri izale etmek, taklidî imandan tahkikî imana yükselmek, böylece şuurlu olarak İslâmiyeti aslına ve ruhuna uygun yaşamak cehdidir. Hem cemiyet, teşkilat gibi unsurlardan mücerred, din ve hakaik-ı imaniyeyi muhafaza noktasında tecdid vazifesi ve hizmetidir.

Bu manevî cihad ve hizmet hareketi, rıza-yı İlahî dairesinde ve yalnız Kur'an ve iman hakikatlarına istinad ederek, maddiyyunluk ve âhirzaman fitnesinden zarar gören insanlık âlemine İslâmın hidayet ışığını ulaştırmaktır.

Nitekim bu hareket âlem-i İslâma, hattâ dünyanın her tarafına kadar genişlemiş ve hüsn-ü kabule mazhar olmuştur.

Risale-i Nur ve Nurculuk isimlerinin verilişindeki hikmetlerin birisi şudur:

Karanlığın varlıkları örtüp göstermediğine karşı, maddî nur karanlığı yok ederek varlıkların görünüp bilinmesine sebeb olduğu gibi küfür ve inkâr manevî karanlıkları da iman ve Kur'an hakikatlarını ins ve cinnin nazarında örter, göstermez.