Esasat-ı Nuriye — Sayfa 370

Kur'an ve imanın manevî nuru ise, o manevî küfür karanlıklarını yok edip Kur'an ve iman hakikatlarını gösterir. İşte Risale-i Nur, Kur'anın ve imanın manevî nurunu açıklayıp küfrün manevî karanlıklarını yokettiği cihetiyle, Risale-i Nur eserlerine dayanan Nurculuk cereyanına bu isim uygun düşmüştür.

Diyanet İşleri Başkanlığının 2.7.1963 tarih, 18746 sayılı yazısına ekli, Müşavere ve Dinî Eserleri İnceleme Kurulu'nun 29.6.1963 tarih, 326 sayılı kararında:

"Nurculuk: Bir tarikat veya bir mezhep olmayıp, Said-i Nursî adındaki zatın, son zamanlarda yayılma istidadı gösteren dinsizlik cereyanına karşı, Kur'an-ı Kerim âyetlerini ele alarak, Risale-i Nur namıyla yazdığı eserlere izafe edilen bir cereyandır.Adı geçen eserler, imanı fikirlerle birleştirmeye çalışmaktadır." şeklinde beyan edilmiştir.

Hakaik-ı imaniye ve Kur'aniyeye hizmet cereyanı olan Nurculuğun, hassasiyetle üzerinde durduğu hizmet düsturları vardır. Ancak bu düsturları daha isabetli anlayabilmek için Risale-i Nur'da yer yer temas edilen dar ve geniş daireyi nazara almak gerekiyor. Zira Risale-i Nur Külliyatında bazı ifade ve beyanlara, makamına göre bakılmazsa hakikat iltibasa uğrar, yanlış te'villere sebebiyet verilir.

Meselâ: Risale-i Nur'dan Mektubat adlı eserde Yirmidokuzuncu Mek-tub'un Yedinci Kısmının Beşinci İşaretinde: Âl-i Beyt'ten olan Büyük Mehdi'nin hâkimiyeti ve Beşinci Şua'ın Ondokuzuncu Mes'elesinin sonunda:

Büyük Mehdi'ye (r.a) bağlı olan Âl-i Beyt'in, şeriat-ı Muhammediyeyi (a.s.m.) ihya ve icra edecekleri yani siyasî hâkimiyet sahibi olacakları kaydedilir.

Bu beyanlara karşı Ondokuzuncu Mektub'un "Beşinci Nükteli İşaret"inde, saltanat ve siyaset-i İslâmiyet hâkimiyetinin Âl-i Beyt'e yaramadığı ve asıl vazife-i diniyelerini unutturduğu yani siyasî hâkimiyete girmemeleri gerektiği beyan ediliyor.

Bu iki beyan arasında zâhirî bir münafat görünüyor. Fakat hakikatta ve makamlarına göre bakılınca münafat yoktur. Çünki bu son beyan hakikatta en ehemmiyetli ve en büyük olan hizmet-i imaniye