Dokuzuncu Telvih

velâyet meyvelerini, dünyada yemesini ister ve sülûkunda onları istemekle vartaya düşer.

Halbuki

gibi âyetlerle ilân edildiği gibi, çok Söz'lerde kat'iyyen isbât edilmiştir ki: Âlem-i bekâda birtek meyve, fâni dünyanın bin bahçesine müreccahtır. Onun için, o mübarek meyveleri burada yememeli. Eğer istenilmeyerek yedirilse şükredilmeli; mükâfât için değil, belki teşvik için bir ihsân-ı İlahî olarak telakki edilmeli.

DOKUZUNCU TELVİH:Tarîkatın pek çok semeratından ve faydalarından yalnız burada"Dokuz Adedi"ni icmâlen beyan edeceğiz:

Birincisi:İstikametli tarîkat vasıtasıyla, saadet-i ebediyedeki ebedî hazinelerin anahtarları ve menşe'leri ve mâdenleri olan hakâik-i îmâniyenin inkişafı ve vuzuhu ve aynelyakîn derecesinde zuhurlarıdır.

İkincisi:Makine-i insâniyenin merkezi ve zenbereği olan kalbi, tarîkat vasıta olup işletmesiyle ve o işletmekle, sâir letâif-i insâniyeyi harekete getirip, netice-i fıtratlarına sevkederek hakikî insan olmaktır.

Üçüncüsü:Âlem-i berzah ve âhiret seferinde, tarîkat silsilelerinden bir silsileye iltihak

edip ve o kafile-i nurâniye ile ebedü'l-âbâd yolunda arkadaş olmak ve yalnızlık vahşetinden kurtulmak ve onlarla, dünyada ve berzahta mânen ünsiyet etmek ve evham ve şübehâtın hücumlarına karşı, onların icmâına ve ittifakına istinad edip, herbir üstadını kavî bir sened ve kuvvetli bir bürhan derecesinde görüp, onlarla o hatıra gelen dalâlet ve şübehâtı defetmektir.

Dördüncüsü:Îmândaki mârifetullah ve o mârifetteki muhabbetullahın zevkini, sâfi tarîkat vasıtasıyla anlamak ve o anlamakla dünyanın vahşet-i mutlakasından ve insanın kâinattaki gurbet-i mutlakasından kurtulmaktır. Çok Sözler'de isbat etmişiz ki: Saadet-i dâreyn ve elemsiz lezzet ve vahşetsiz ünsiyet ve hakikî zevk ve ciddî saadet, îmân ve İslâmiyet'in hakikatındadır. İkinci Söz'de beyan edildiği gibi iman, şecere-i tûbâ-i Cennet'in bir çekirdeğini taşıyor. İşte tarîkatın terbiyesiyle, o çekirdek neşvünemâ bulur, inkişaf eder.

Beşincisi:Tekâlif-i şer'iyedeki hakâik-i latîfeyi, tarîkattan ve zikr-i İlahî'den gelen bir intibah-ı kalbî vasıtasıyla hissetmek, takdir etmek... O vakit taate, suhre gibi değil, belki iştiyakla itaât edip ubûdiyeti îfa eder.

Altıncısı:Hakikî zevke ve ciddî teselliye ve