Hakikat Nurları kitabının 127. sayfası — Yirmisekizinci Mektub'dan Üçüncü Mes'ele olan Üçüncü Risale bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

İkinci Nokta:İmâm-ı Rabbânî ve Müceddid-i Elf-i Sâni Ahmed-i Fârukî (R.A.) demiş: "Hakâik-i îmâniyeden bir tek mes'elenin inkişafı ve vuzuhu, benim indimde binler ezvak ve kerâmâta müreccahtır. Hem bütün tarîkatların gayesi ve neticesi, hakâik-i îmâniyenin inkişafı ve vuzuhudur." Mâdem şöyle bir tarîkat kahramanı böyle hükmediyor; elbette hakâik-i îmâniyeyi kemâl-i vuzuh ile beyan eden ve esrâr-ı Kur'âniye'den tereşşuh eden Sözler, velâyetten matlub olan neticeleri verebilirler.

Üçüncü Nokta:Bundan otuz sene evvel, Eski Said'in gâfil kafasına müthiş tokatlar indi, "El-mevtü hakkun" kaziyesini düşündü. Kendini bataklık çamurunda gördü. Medet istedi, bir yol aradı, bir halaskâr taharri etti. Gördü ki, yollar muhtelif; tereddütde kaldı. Gavs-ı Âzam olan Şeyh-i Geylanî Radıyallahü Anh'ın "Fütuhu'l-Gayb" namındaki kitabıyla tefe'ül etti. Tefe'ülde şu çıktı:

اَنْتَ ف۪ى دَارِ الْحِكْمَةِ فَاطْلُبْ طَب۪يبًا يُدَاو۪ى قَلْبَكَ

Acîbdir ki; o vakit ben, Dârü'l-Hikmeti'l-İslâmiye âzası idim. Güya ehl-i İslâm'ın yaralarını tedâviye çalışan bir hekim idim. Halbuki

Hakikat Nurları — Sayfa 127

Hakikat Nurları uygulamada, çevrimdışı