Hakikat Nurları — Sayfa 13

Hem hiç mümkün müdür ki, Fâtır-ı Kerîm, Hâlık-ı Rahîm, küçük midenin cüz'î arzusunu ve muvakkat bir bekâ için lisan-ı hâl ile duasını hadsiz envâ-ı mat'ûmât-ı leziziyenin icadıyla kabul etsin de, umum nev-i beşerin pek büyük bir ihtiyac-ı fıtrîden gelen pek şiddetli bir arzusunu ve küllî ve daimî ve haklı ve hakikatlı, kalli, halli, bekâya dair gayet kuvvetli duâsını kabul etmesin? Hâşâ, yüzbin defa hâşâ. Kabul etmemek mümkün değildir. Hem hikmet ve adaletine ve rahmet ve kudretine hiçbir cihetle yakışmaz.

Mâdem insan bekâya âşıktır; elbette bütün kemâlâtı, lezzetleri, bekâya tâbidir. Ve mâdem bekâ, Bâki-i Zülcelâl'e mahsustur ve mâdem Bâki'nin esmâsı bâkiyedir ve mâdem Bâki'nin âyineleri Bâki'nin rengini, hükmünü alır ve bir nevi bekâya mazhar olur. Elbette insana en lâzım iş, en mühim vazife; o Bâki'ye karşı alâka peydâ etmektir ve esmâsına yapışmaktır. Çünkü, Bâki yoluna sarfolunan herşey, bir nevi bekâya mazhar olur. İşte ikinci

cümlesi bu hakikatı ifade ediyor.İnsanın hadsiz mânevî yaralarını tedâvi etmekle beraber, fıtratındaki gayet şiddetli arzu-yu bekâyı onunla tatmin ediyor.