Hakikat Nurları — Sayfa 151

almıyorum ve almamağa da karar vermişim. Evet günde yüz para, belki kırk para ile yaşayan bir adam, başkasının minnetini almaz. Şu mes'elenin izahını hiç arzu etmiyordum. Belki bir gururu ve bir enâniyeti ihsas eder fikriyle, beyan etmek bana pek nâhoştur. Fakat mâdem ehl-i dünya evhamlı bir sûrette soruyorlar, ben de derim ki:

Küçüklüğümden beri halkların malını kabul etmemek –velev zekât dahi olsa– hem maaşı kabul etmemek –yalnız bir-iki sene Dârü'l-Hikmeti'l-İslâmiye'de dostlarımın icbârıyla kabul etmeye mecbur oldum ve o parayı da mânen millete iâde ettik– hem maişet-i dünyeviye için minnet altına girmemek, bütün ömrümde bir düstur-u hayatımdır. Ehl-i memleketim ve başka yerlerde beni tanıyanlar bunu biliyorlar. Bu beş seneki nefyimde, çok dostlar bana hediyelerini kabul ettirmek için çok çalıştılar, kabul etmedim. "Öyle ise nasıl idare edersin?" denilse, derim: Bereket ve ikrâm-ı İlahî ile yaşıyorum. Nefsim çendan her hakarete, her ihânete müstehak ise de; fakat Kur'ân hizmetinin kerâmeti olarak, erzak hususunda ikrâm-ı İlahî olan berekete mazhar oluyorum.

sırrıyla,