Haşir Risalesi — Sayfa 45

mazhar olamaz ve olamıyor. Belki bir Mahkeme-i Kübrâ'ya bırakılıyor.

Zîra hakikî adâlet ister ki: Şu küçücük insan, şu küçüklüğü nisbetinde değil, belki cinâyetinin büyüklüğü, mahiyetinin ehemmiyeti ve vazifesinin azameti nisbetinde mükâfat ve mücâzat görsün. Madem şu fâni, geçici dünya; ebed için halk olunan insan hususunda öyle bir adâlet ve hikmete mazhariyetten çok uzaktır...Elbette Âdil olan o Zât-ı Celîl-i Zülcemâl'in ve Hakîm olan o Zât-ı Cemîl-i Zülcelâl'in dâimî bir Cehennem'i ve ebedî bir Cennet'i bulunacaktır.

DÖRDÜNCÜ HAKİKAT

Bâb-ı Cûd ve Cemâl'dir. İsm-i Cevvad ve Cemîl'in cilvesidir.

Hiç mümkün müdür ki, nihayetsiz cûd ve sehâvet, tükenmez servet, bitmez hazineler, misilsiz sermedî cemâl, kusursuz ebedî kemâl; bir dâr-ı saâdet ve mahâll-i ziyâfet içinde dâimî bulunacak olan muhtaç şakirleri, müştak âyinedarları, mütehayyir seyircileri istemesinler!

Evet, dünya yüzünü bu kadar müzeyyen masnûâtıyla süslendirmek, ay ile güneşi lamba yapmak, yeryüzünü bir sofra-i nîmet ederek