Haşir Risalesi — Sayfa 46

mat'ûmâtın en güzel çeşitleriyle doldurmak, meyveli ağaçları birer kab yapmak, her mevsimde birçok defalar tecdid etmek, hadsiz bir cûd ve sehâveti gösterir.

Böyle nihayetsiz bir cûd ve sehâvet; öyle tükenmez hazineler ve rahmet, hem dâimî, hem arzu edilen herşey içinde bulunur bir dâr-ı ziyâfet ve mahâll-i saâdet ister.

Hem kat'î ister ki, o ziyafetten telezzüz edenler, o mahâll-i saâdette devam etsinler, ebedî kalsınlar. Tâ, zevâl ve firakla elem çekmesinler. Çünkü zevâl-i elem lezzet olduğu gibi, zevâl-i lezzet dahi elemdir. Öyle sehâvet, elem çektirmek istemez. Demek, ebedî bir Cennet'i, hem içinde ebedî muhtaçları ister.

Çünkü nihayetsiz cûd ve sehâ, nihayetsiz ihsan etmek ister, nîmetlendirmek ister. Nihayetsiz ihsan ve nîmetlendirmek ise, nihayetsiz minnettarlık, nîmetlenmek ister. Bu ise, ihsana mazhar olan şahsın devam-ı vücûdunu ister. Tâ, dâimî tena'ûmla, o dâimî in'ama karşı şükür ve minnettârlığını göstersin. Yoksa, zevâl ile acılaşan cüz'î bir telezzüz, kısacık bir zamanda öyle bir cûd u sehânın muktezâsıyla kâbil-i tevfik değildir.

Hem dahi, meşher-i sanat-ı İlâhiye olan aktâr-ı âlem sergilerine bak. Yeryüzündeki nebâtât