Haşir Risalesi — Sayfa 52

Tâ ki, Resûl-i Ekrem'i (Aleyhissalâtü Vesselâm) vazife başında ve ubûdiyet içinde görüp, ziyaret ederiz.

Bak! O Zât nasıl ki risâletiyle, hidayetiyle saâdet-i ebedîyenin sebeb-i husûlü ve vesîle-i vusûlüdür; onun gibi, ubûdiyetiyle ve duâsıyla, o saâdetin sebeb-i vücûdu ve Cennet'in vesîle-i îcâdıdır.

İşte bak! O Zât öyle bir salât-ı kübrâda, bir ibâdet-i ulyâda saâdet-i ebediye için duâ ediyor ki, güya bu cezîre, belki bütün Arz O'nun azametli namazıyla namaz kılar, niyâz eder. Çünkü ubûdiyeti ise, O'na ittibâ eden ümmetin ubûdiyetini tazammun ettiği gibi, muvafakat sırrıyla bütün enbiyânın sırr-ı ubûdiyetini tazammun eder.

Hem o salât-ı kübrâyı öyle bir cemaât-ı uzmâda kılar, niyâz ediyor ki, güya benî-Âdem'in Hazret-i Âdem'den asrımıza belki kıyamete kadar bütün nuranî ve kâmil insanlar, O'na tebâiyetle iktida edip duâsına âmîn derler.

(Hâşiye): Evet, münâcât-ı Ahmediye (A.S.M.) zamanından şimdiye kadar bütün ümmetin bütün salâtları ve salâvâtları O'nun duâsına bir âmîn-i dâimî ve bir iştirâk-i umumîdir. Hatta O'na getirilen herbir salâvât dahi, O'nun duâsına birer âmîndir ve ümmetinin herbir ferdi, herbir namazın içinde O'na salât ve selâm getirmek ve kametten sonra Şâfiîlerin O'na duâ etmesi; O'nun saâdet-i ebedîye hususundaki duâsına gayet kuvvetli ve umumî bir âmîndir. İşte bütün beşerin fıtrat-ı insaniyet lisân-ı hâliyle, bütün kuvvetiyle istediği bekâ ve saâdet-i ebedîyeyi; o nev-i beşer nâmına Zât-ı Ahmediye (A.S.M.) istiyor ve beşerin nuranî kısmı, O'nun arkasında âmîn diyorlar. Acaba hiç mümkün müdür ki, şu duâ kabule karîn olmasın!