Hastalar Risalesi — Sayfa 63

Cihan dolu belâ başında varken, ne bağırırsın küçük bir belâdan,

Tevekkül ile belâ yüzünde gül, tâ o da gülsün.

O güldükçe küçülür, eder tebeddül.

Nasıl ki mübârezede, müthiş bir hasma karşı gülmekle, adâvet musâlahaya, husûmet şakaya döner, adâvet küçülür, mahvolur; tevekkül ile musibete karşı çıkmak dahî öyledir.

Üçüncü Mes'ele:Her zamanın bir hükmü var.Şu gaflet zamanında musibet şeklini değiştirmiş. Bazı zamanda ve bazı eşhasta belâ, belâ değil, belki bir lütf-u İlahîdir.

Ben şu zamandaki hastalıklı sâir musibetzedeleri –fakat musibet, dine dokunmamak şartıyla– bahtiyar gördüğümden, hastalık ve musibet aleyhtarı bulunmak hususunda bana bir fikir vermiyor. Ve bana, onlara acımak hissini îras etmiyor.

Çünkü, hangi bir genç hasta yanıma gelmiş ise, görüyorum, emsâllerine nisbeten bir derece vazife-i diniyeye ve âhirete karşı merbûtiyeti

gel tevekkül kıl!