Hutbe-i Şamiye kitabının 153. sayfası — Gıybetin derece-i şenaatı bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لاَ تُسْرِفُوا ٭ لَيْسَ لِْ۫لاِنْسَانِ اِلاَّ مَا سَعٰى

fermân-ı esasîsi ile "Beşerin saadet-i hayatiyesi, iktisad ve sa'ye gayrette olduğunu ve onunla beşerin havas, avâm tabakası birbiriyle barışabilir." diye Risale-i Nur bu esası izaha binaen kısa bir-iki nükte söyleyeceğim.

Birincisi:Bedevilikte beşer üç-dört şeye muhtaç oluyordu. O üç-dört hâcatını tedarik etmeyen, on adette ancak ikisi idi. Şimdiki garb medeniyet-i zâlime-i hâzırası su-i istîmalât ve isrâfat ve hevesatı tehyic ve havâic-i gayr-ı zaruriyeyi, zarurî hâcatlar hükmüne getirip görenek ve tiryakilik cihetiyle şimdiki o medenî insanın tam muhtaç olduğu dört hâcatı yerine, yirmi şeye bu zamanda muhtaç oluyor. O yirmi hâcatı tam helâl bir tarzda tedarik edecek, yirmiden ancak ikisi olabilir. Onsekizi muhtaç hükmünde kalır. Demek bu medeniyet-i hâzıra, insanı çok fakir ediyor. O ihtiyaç cihetinde beşeri zulme, başka haram kazanmaya sevketmiş. Bîçare avâm ve havas tabakasını dâima mübârezeye teşvik etmiş.

Kur'ân'ın kanun-u esasîsi olan "vücûb-u zekât, hurmet-i ribâ" vasıtasıyla avâmın

Hutbe-i Şamiye — Sayfa 153

Hutbe-i Şamiye uygulamada, çevrimdışı