İhlas Risalesi — Sayfa 13

Yani: "Bu sevabı ben kazanayım, bu insanları ben irşad edeyim, benim sözümü dinlesinler" diye, karşısındaki hakikî kardeşi ve cidden muhabbet ve muâvenetine ve uhuvvetine ve yardımına muhtaç bir zâta karşı rekabetkârâne vaziyet alır. "Şakirdlerim ne için onun yanına gidiyorlar? Ne için onun kadar şakirdlerim bulunmuyor?" diye, enâniyeti oradan fırsat bulup, mezmûm bir haslet olan hubb-u câha temayül ettirir, ihlâsı kaçırır, riya kapısını açar.

İşte bu hatanın ve bu yaranın ve bu müthiş maraz-ı rûhanînin ilâcı şudur ki:Cenâb-ı Hakk'ın rızası ihlâs ile kazanılır. Kesret-i etbâ ile ve fazla muvaffakıyet ile değildir.Çünkü onlar vazife-i İlâhiye'ye âit olduğu için, istenilmez, belki bazen verilir.

Evet bazen bir tek kelime sebeb-i necât ve medâr-ı rıza olur. Kemmiyetin ehemmiyeti o kadar medâr-ı nazar olmamalı. Çünkü bazen bir tek adamın irşadı, bin adamın irşadı kadar rızâ-i İlâhîye medar olur.

Hem ihlâs ve hakperestlik ise, müslümanların nereden ve kimden olursa olsun istifadelerine taraftar olmaktır. Yoksa, "Benden ders alıp sevap kazandırsınlar" düşüncesi, nefsin ve enâniyetin bir hilesidir.