İhlas Risalesi — Sayfa 47

müddet de o uğraşıyor, beni tazyik ediyor, türlü türlü işkencelere maruz kılıyor. O da netice elde edemiyor, bırakıyor. Bu defa bir üçüncüsü yakama yapışıyor. Böylece musibetten musibete, felâketten felâkete sürüklenip gidiyorum. Yirmisekiz sene ömrüm böyle geçti. Bana isnad ettikleri suçun aslı ve esası olmadığını nihâyet kendileri de anladılar.

Onlar, bu ittihamı kasden mi yaptılar; yoksa bir vehme mi kapıldılar? İster kasıt olsun, ister vehim olsun; benim böyle bir suçla münasebet ve alâkam olmadığını kemâl-i kat'iyyetle yakînen ve vicdanen biliyorum ya... Dîni, siyasete âlet edecek bir adam olmadığımı bütün insaf dünyası da biliyor ya... Hatta, beni bu suçla ittiham edenler de biliyorlar ya... O halde neden bana bu zulmü yapmakta ısrar edip durdular? Neden ben suçsuz ve masum olduğum halde böyle devamlı bir zulme ve muannid bir işkenceye mâruz kaldım? Neden bu musibetlerden kurtulamadım? Bu ahvâl adâlet-i İlâhiye'ye muhalif düşmez mi?

Bir çeyrek asırdır bu suallerin cevaplarını bulamıyordum. Bana zulüm ve işkence yaptıklarının hakikî sebebini şimdi bildim. Ben kemâl-i teessürle söylerim ki: Benim suçum, hizmet-i Kur'âniyemi maddî ve mânevî terakkiyatıma, kemâlâta âlet yapmakmış.