İhlas Risalesi — Sayfa 48

Şimdi bunu anlıyorum, hissediyorum, Allah'a binlerle şükrediyorum ki:

Uzun seneler, ihtiyarım hâricinde olarak hizmet-i îmâniyemi maddî ve mânevî kemâlât ve terakkiyatıma; azaptan, cehennemden kurtulmaklığıma, hatta saâdet-i ebediyeme vesile yapmaklığıma, yahut herhangi bir maksada âlet yapmaklığıma mânevî gayet kuvvetli mânialar beni menediyordu.

Bu derunî hisler ve ilhamlar, beni hayretler içinde bırakıyordu. Herkesin hoşlandığı mânevî makamatı ve uhrevî saadetleri, a'mâl-i sâliha ile kazanmak ve bu yola müteveccih olmak herkesin meşrû hakkı olduğu, hem de hiç kimseye hiç bir zararı bulunmadığı halde, ben ruhen ve kalben bu ahvalden men ediliyordum. Rızâ-yı İlâhîden başka, fıtrî vazife-i ilmiyenin sevkiyle, yalnız ve yalnız îmana hizmet hususu bana gösterildi. Çünkü şimdi bu zamanda, hiçbir şeye âlet ve tâbî olmayan ve her gayenin fevkinde olan hakâik-i îmâniyeyi, fıtrî ubûdiyetle, bilmeyenlere, bilme ihtiyacında olanlara tesirli bir surette bildirmek; bu keşmekeş dünyasında, îmanı kurtaracak ve muannidlere kat'î kanaat verecek bu tarzda; –yani hiç bir şeye âlet olmayacak bir tarzda,– bir Kur'ân dersi vermek lâzımdır ki, küfr-ü