Beşinci İşaret

demekle Cenâb-ı Hakk'a ilticâdır. Ve kal'anız Sünnet-i Seniyye'dir.

BEŞİNCİ İŞARET

Cenâb-ı Hak, kütüb-ü semâviyede beşere karşı Cennet gibi azîm mükâfât ve Cehennem gibi dehşetli mücâzâtı göstermekle beraber, çok irşad, ikaz, ihtar, tehdit ve teşvik ettiği halde; ehl-i îmân, bu kadar esbâb-ı hidâyet ve istikamet varken, hizbü'ş-şeytanın mükâfatsız çirkin zaîf desiselerine karşı mağlûp olmaları, bir zaman beni çok düşündürüyordu. Acaba îmân varken, Cenâb-ı Hakk'ın o kadar şiddetli tehdîdâtına ehemmiyet vermemek nasıl oluyor? Nasıl îmân gitmiyor?

sırrıyla şeytanın gâyet zaîf desîselerine kapılıp Allah'a isyan ediyor. Hattâ benim arkadaşlarımdan bâzıları, yüz hakikat dersini kalben tasdik ile beraber benden işittiği ve bana karşı da fazla hüsn-ü zannı ve irtibâtı varken, kalbsiz ve bozuk bir adamın ehemmiyetsiz ve riyâkârâne iltifâtına kapıldı, onun lehinde, benim aleyhimde bir vaziyete geldi. "Fesübhanallah" dedim, "İnsanda bu derece sukut olabilir mi? Ne kadar hakikatsız bir insan idi." diye o bîçâreyi gıybet ettim, günaha girdim. Sonra,

sâbık işaretlerdeki hakikat inkişâf etti, karanlıklı çok noktaları aydınlattı. O nur ile, lillahilhamd, hem Kur'ân-ı Hakîm'in azîm tergîbât ve teşvîkâtı tam yerinde olduğunu, hem ehl-i îmânın desâis-i şeytâniyeye kapılmaları, îmânsızlıktan ve îmânın zaîfliğinden olmadığını; hem günah-ı kebâiri işleyen küfre girmediğini; hem Mu'tezile mezhebi ve bir kısım Hâriciye mezhebi "Günah-ı kebâiri irtikâb eden kâfir olur veya îmân ve küfür ortasında kalır." diye hükümlerinde hatâ ettiklerini, hem benim o bîçâre arkadaşım da yüz ders-i hakîkatı bir herifin iltifâtına fedâ etmesi, düşündüğüm gibi çok sukut ve dehşetli alçaklık olmadığını anladım. Cenâb-ı Hakk'a şükrettim, o vartadan kurtuldum. Çünkü, sâbıkan dediğimiz gibi, şeytan cüz'î bir emr-i ademî ile insanı mühim tehlikelere atar. Hem insandaki nefis ise, şeytanı her vakit dinler. Kuvve-i şeheviye ve gadabiye ise, şeytan desîselerine hem kâbile, hem nâkile iki cihaz hükmündedirler.

İşte, bunun içindir ki, Cenâb-ı Hakk'ın "Gafûr", "Rahîm" gibi iki ismi, tecellî-i âzamla ehl-i îmâna teveccüh ediyor. Ve Kur'ân-ı Hakîm'de Peygamberlere en mühim ihsânı, mağfiret olduğunu gösteriyor ve onları, istiğfar etmeye dâvet ediyor.