İman Hakikatleri — Sayfa 129

Meselâ: Risale-i Nur'un şâkirdleri içinde Cenâb-ı Hakk'ın nîmetlerine mazhar bazı zâtlar (Hüsrev, Re'fet gibi), iktirânı illetle iltibâs etmişler; Üstadına fazla minnettarlık gösteriyorlardı. Halbuki Cenâb-ı Hak onlara ders-i Kur'ânî'de verdiği nîmet-i istifade ile, Üstadlarına ihsan ettiği nîmet-i ifadeyi beraber kılmış, mukarenet vermiş. Onlar derler ki: "Eğer Üstadımız buraya gelmeseydi, biz bu dersi alamazdık. Öyle ise onun ifadesi, istifademize illettir."

Ben de derim: "Ey kardeşlerim! Cenâb-ı Hakk'ın bana da sizlere de ettiği nîmet beraber gelmiş, iki nîmetin illeti de rahmet-i İlâhiyedir. Ben de sizin gibi iktirânı illetle iltibâs ederek, bir vakit Risale-i Nur'un sizler gibi elmas kalemli yüzer şâkirdlerine çok minnettarlık hissediyordum. Ve diyordum ki, "Bunlar olmasaydı, benim gibi yarım ümmî bir bîçâre nasıl hizmet edecekti?" Sonra anladım ki, sizlere kalem vasıtasıyla olan kudsî nîmetten sonra, bana da bu hizmete muvaffakıyet ihsan etmiş. Birbirine iktiran etmiş, birbirinin illeti olamaz. Ben size teşekkür değil, belki sizi tebrik ediyorum. Siz de bana minnettarlığa bedel, duâ ve tebrik ediniz."

Bu dördüncü mes'elede, gafletin ne kadar dereceleri bulunduğu anlaşılır.