İman Hakikatleri — Sayfa 45

sâbık işaretlerdeki hakikat inkişâf etti, karanlıklı çok noktaları aydınlattı. O nur ile, lillahilhamd, hem Kur'ân-ı Hakîm'in azîm tergîbât ve teşvîkâtı tam yerinde olduğunu, hem ehl-i îmânın desâis-i şeytâniyeye kapılmaları, îmânsızlıktan ve îmânın zaîfliğinden olmadığını; hem günah-ı kebâiri işleyen küfre girmediğini; hem Mu'tezile mezhebi ve bir kısım Hâriciye mezhebi "Günah-ı kebâiri irtikâb eden kâfir olur veya îmân ve küfür ortasında kalır." diye hükümlerinde hatâ ettiklerini, hem benim o bîçâre arkadaşım da yüz ders-i hakîkatı bir herifin iltifâtına fedâ etmesi, düşündüğüm gibi çok sukut ve dehşetli alçaklık olmadığını anladım. Cenâb-ı Hakk'a şükrettim, o vartadan kurtuldum. Çünkü, sâbıkan dediğimiz gibi, şeytan cüz'î bir emr-i ademî ile insanı mühim tehlikelere atar. Hem insandaki nefis ise, şeytanı her vakit dinler. Kuvve-i şeheviye ve gadabiye ise, şeytan desîselerine hem kâbile, hem nâkile iki cihaz hükmündedirler.

İşte, bunun içindir ki, Cenâb-ı Hakk'ın "Gafûr", "Rahîm" gibi iki ismi, tecellî-i âzamla ehl-i îmâna teveccüh ediyor. Ve Kur'ân-ı Hakîm'de Peygamberlere en mühim ihsânı, mağfiret olduğunu gösteriyor ve onları, istiğfar etmeye dâvet ediyor.