Küçük Sözler — Sayfa 64

niam-ı İlâhîye'nin bir yekûn-ü azîm teşkil ettiği zamânı; hem o koca Güneşin ufûle meyletmesi işaretiyle, insan bir misafir memur ve her şey geçici, bîkarar olduğunu ilân etmek zamânıdır.

Şimdi, ebediyeti isteyen ve ebed için halkolunan ve ihsâna karşı perestiş eden ve firaktan müteellim olan ruh-u insan; kalkıp abdest alıp, şu asr vaktinde, ikindi namazını kılmak için Kadîm-i Bâkî ve Kayyûm-u Sermedî'nin dergâh-ı Samedâniyesi'ne arz-ı münâcât ederek, zevalsiz ve nihâyetsiz Rahmet'inin iltifâtına ilticâ edip, hesabsız nîmetlerine karşı şükür ve hamd ederek, İzzet-i Rubûbiyet'ine karşı zelîlâne rükûa gidip, Sermediyet-i Ulûhiyet'ine karşı mahviyetkârâne secde ederek; hakikî bir teselli-i kalb, bir rahat-ı ruh bulup, huzûr-u kibriyâsında kemerbeste-i ubûdiyet olmak demek olan asr namazını kılmak; ne kadar ulvî bir vazife, ne kadar münâsip bir hizmet, ne kadar yerinde bir borc-u fıtrat edâ etmek, belki gayet hoş bir saadet elde etmek olduğunu; insan olan anlar.

Mağrib vaktinde–ki o zaman– hem kışın başlamasında, yaz ve güz âleminin nâzenîn ve güzel mahlûkatının vedâ-i hazînânesi içinde gurub etmesinin zamânını andırır. Hem,