Küçük Sözler — Sayfa 65

insanın vefatıyla bütün sevdiklerinden bir firâk-ı elîmâne içinde ayrılıp kabre girmek zamanını hatırlatır. Hem, dünyanın zelzele-i sekerât içinde vefatıyla, bütün sekenesi başka âlemlere göçmesi ve bu dâr-ı imtihan lâmbasının söndürülmesi zamânını andırır, hatırlatır. Ve zevalde gurub eden mahbublara perestiş edenleri şiddetle ikàz eder bir zamandır.

İşte akşam namazı için böyle bir vakitte, fıtraten bir Cemâl-i Bâkî'ye âyine-i müştak olan ruh-u beşer, şu azîm işleri yapan ve bu cesîm âlemleri çeviren, tebdil eden Kadîm-i Lemyezel ve Bâkî-i Lâyezâl'in arş-ı azametine yüzünü çevirip, bu fânîlerin üstünde "Allahu Ekber" deyip, onlardan ellerini çekip, hizmet-i Mevlâ için el bağlayıp, Dâim-i Bâkî'nin huzurunda kıyam edip; "Elhamdülillâh" demekle, kusursuz kemâline, misilsiz cemâline, nihâyetsiz Rahmet'ine karşı hamd ü senâ edip

demekle, muînsiz Rubûbiyet'ine, şeriksiz Ulûhiyet'ine, vezirsiz saltanatına karşı arz-ı ubûdiyet ve istiâne etmek; hem nihâyetsiz kibriyâsına, hadsiz kudretine ve acizsiz izzetine karşı rükûa gidip, bütün kâinatla beraber zaaf ve aczini, fakr ve zilletini izhar etmekle,