Muhâkemât Dersleri — Sayfa 151

Hile ile babayiğitlik birleşti, yiğit kişi ejderhayı alt edip öldürdü. Ayı kurtulunca Ashab-ı Kehf'in köpeği gibi adamın peşine takıldı; yanından, arkasından ayrılmadı.

Günün birinde yiğit hastalandı. Ayı onu bırakmadı, başucunda beklemeye başladı.

Birisi yanına uğradı, halini hatırını sordu, ekledi:

- Kardeş, bu ayıyla ne işin var?

Yiğit, ejderha hikâyesini nakletti. Adam da:

- Ahmağın dostluğu düşmanlıktan beterdir. Ayıya sakın güvenme. Neye mal olursa olsun yanından uzaklaştır, dedi.

Yiğit dedi ki:

- Vallahi sen bunu hasedinden söylüyorsun! Ayı olmasına değil beni sevmesine bak!

Dostu dedi:

- Ahmakların sevgisi aldatıcı olur. Bil ki, benim bu hasedim onun sevgisinden iyidir. Gel benimle bir ol, o ayıyı def et, sür gitsin! Hemcinsini bırakıp da ayıya güvenme.

Ama yiğit buna itibar etmedi:

- Git hasetçi herif, git kendi işine bak, dedi.

Adam:

- İşim buydu ama sana nasip değilmiş. Bil ki ben bir ayıdan daha aşağı değilim ki! Başına bir şey gelecek diye içim titriyor. Bırak onu da eşin, dostun ben olayım.

Bu sözler yiğidin kulağına girmedi. Su-i zan kabul etti. Ayının elini tuttu, adamın elini bıraktı. Adam da:

- Senin aklın başında değil, gidiyorum dedi.

Adam gittikten sonra, yiğit uyudu. Ayı başucunda sinekleri kovalamaktaydı. Sonunda ayı kızdı, gitti, koca bir taş alıp geldi. Dostunun yüzünde yine bir sinek vardı. Ayı, koca taşı kaldırdı, sineği öldürmek için bütün gücüyle yiğidin suratına indirdi. Sineği öldürdü, ama artık dostu da hayatta değildi.