Muhâkemât Dersleri — Sayfa 20

2. Ders:

Bediüzzaman'ın feryadı

İslam büyükleri kendileri için değil, toplum için yaşarlar. Bediüzzaman'da da bunun en güzel örneklerini görmekteyiz. Mesela şöyle der:

"Âlem-i İslâm'a indirilen darbelerin en evvel kalbime indiğini hissediyorum.">£

"Oğlum yoktur ki yalnız oğlumu düşüneyim. Bendeki fıtrî olan bu ziyade acımaklık ve şefkat, binler Müslüman evlâtlarının, hatta masum hayvanların teellümlerine karşı dahi bir rikkat, bir elem, o sırr-ı şefkat ile hissediyordum.

Hususî bir hanem yoktur ki fikrimi yalnız ona hasredeyim; belki bu memleket ile ve belki âlem-i İslâm'ın kıt'asıyla hanem gibi hamiyet-i İslâmiye noktasında alâkadarım ve o iki büyük hanedeki dindaşlarımın elemleriyle müteellim ve firaklarıyla mahzun oluyorum!"

Bediüzzaman Muhâkemât'ın başında besmele, hamdele ve salveleden sonra "Emma ba'd" yani "bundan sonra" deyip -tabir yerindeyse- şöyle feryat eder:

Emmâ ba'd: Şu fakir, garip Nursî ki, Bid'atüzzaman lâkabıyla müsemmâ olmaya lâyık iken, haberi olmadan Bediüzzaman ile meşhur olan bîçâre, tedennî-i milletten ciğeri yanmış gibi feryad ü figan ederek, "Ah! Ah! Ah! Vâ esefâ!" der ki: İslâmiyet'in mağz ve lübbünü terk ederek kışrına ve zâhirine vakf-ı nazar ettik ve aldandık... Ve sû-i fehim ve sû-i edep ile İslâmiyet'in hakkını ve müstehak olduğu hürmeti îfâ edemedik. Tâ, o da bizden nefret ederek evham ve hayâlâtın bulutlarıyla sarılıp tesettür eyledi…

İslam'ın özü

Bediüzzaman dertli bir insandır. Ama onun bu derdi "Neden evim yok, arabam yok" türünden değildir. O, "Milletin geri kalmışlığından" ciğeri yanmış gibi feryad ü figan ederek, "Ah! Ah! Ah! Vâ esefâ!" şöyle demektedir: İslâm Dininin iliğini