Nur Çeşmesi kitabının 170. sayfası — Otuzuncu Lem'anın Beşinci Nüktesi'nden bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

sena etmelerini ve evâmir-i Rabbâniyesine karşı itaat ve ubûdiyetle mukâbele edilmelerini ister.

İşte bu sırr-ı rubûbiyete göre teşekkür ve ubûdiyet, bütün enva'-ı hayatın ve dolayısıyla bütün kâinatın en ehemmiyetli gayesi olduğundandır ki, Kur'ân-ı Mu'cizü'l-Beyan pek çok harâretle ve şiddetle ve halâvetle şükür ve ibâdete sevkediyor. Ve –ibâdet Cenâb-ı Hakk'a mahsus ve şükür ona lâyık ve hamd ona hastır– diye çok tekrar ile beyan ediyor.

....Hayatın yirmisekizinci hassasında beyan edilmiştir ki; hayat, îmânın altı erkânına bakıp isbat ediyor; onların tahakkukuna işaretler ediyor. Evet, madem bu kâinatın en mühim neticesi ve mayesi ve hikmet-i hilkatı hayattır; elbette o hakikat-ı âliye, bu fâni, kısacık, noksan, elemli hayat-ı dünyeviyeye münhasır değildir. Belki, hayatın yirmidokuz hâssasıyla mâhiyetinin azameti anlaşılan şecere-i hayatın gayesi, neticesi ve o şecerenin azametine lâyık meyvesi, hayat-ı ebediyedir ve hayat-ı uhreviyedir; taşıyla ve ağacıyla, toprağıyla hayattar olan dâr-ı saâdetteki hayattır. Yoksa, bu hadsiz cihazât-ı mühimme ile techiz edilen hayat şeceresi; zîşuur hakkında, hususan insan hakkında meyvesiz, faydasız, hakikatsız

Nur Çeşmesi — Sayfa 170

Nur Çeşmesi uygulamada, çevrimdışı