Nur Çeşmesi — Sayfa 169

mülk, hem melekût vecihleri kirsiz, noksansız, kusursuz olduğundan; şekvâları ve itirazları dâvet edecek maddeler onda bulunmadığı gibi, izzet ve kudsiyet-i kudrete münafî olacak pislik ve çirkinlik olmadığından, doğrudan doğruya perdesiz olarak Zât-ı Hayy-ı Kayyum'un "ihyâ edici, hayat verici, diriltici" isminin eline teslim edilmişlerdir. Nur da öyledir, vücûd ve icad da öyledir. Onun içindir ki; icad ve halk, doğrudan doğruya, perdesiz, Zât-ı Zü'l-Celâl'in kudretine bakar. Hatta yağmur bir nevi hayat ve rahmet olduğundan, vakt-i nüzulü bir muttarid kanuna tâbi kılınmamış; tâ ki, her vakt-i hacette eller dergâh-ı İlâhiye'ye rahmet istemek için açılsın. Eğer yağmur, Güneş'in tulûu gibi bir kanuna tâbi olsaydı, o nîmet-i hayatiye, her vakt-i hâcette rica ile istenilmeyecekti.

....Yirmidokuzuncu hassasında denilmiştir ki; kâinatın neticesi hayat olduğu gibi; hayatın neticesi olan şükür ve ibâdet dahi, kâinatın sebeb-i hilkati ve ille-i gaiyesi ve maksûd neticesidir. Evet bu kâinatın Sâni'-i Hayy-ı Kayyum'u, bu kadar hadsiz envâ-ı nîmetiyle kendini zîhayatlara bildirip sevdirdiğine mukabil, elbette zîhayatlardan o nîmetlere karşı teşekkür ve sevdirmesine mukâbil sevmelerini ve kıymettâr san'atlarına mukâbil medh ü