Nur Çeşmesi — Sayfa 176

olan ecrâm-ı semâviye, ölü, câmid, hayatsız, şuursuz kalması imkân hâricindedir. Demek gökleri, güneşleri, yıldızları şenlendirecek ve hayattar vaziyetini verecek ve netice-i hilkât-ı semâvatı gösterecek ve hitabât-ı Sübhaniyeye mazhar olacak olan zîşuur, zîhayat ve semâvata münâsip sekeneler, herhalde sırr-ı hayatla bulunuyorlar ki, onlar da melâikelerdir.

Hem hayatın sırr-ı mâhiyeti"Peygamberlere Îman"rüknüne bakıp remzen isbat eder. Evet, madem kâinat, hayat için yaratılmış ve hayat dahi Hayy-ı Kayyum-u Ezelî'nin bir cilve-i âzamıdır, bir nakş-ı ekmelidir, bir san'at-ı ecmelidir. Madem hayat-ı sermediye, resûllerin gönderilmesiyle ve kitapların indirilmesiyle kendini gösterir. (Evet eğer kitaplar ve peygamberler olmazsa, o hayat-ı ezeliye bilinmez. Nasılki bir adamın söylemesiyle, diri ve hayattar olduğu anlaşılır; öyle de, bu kâinatın perdesi altında olan âlem-i gaybın arkasında söyleyen, konuşan, emir ve nehyedip hitap eden bir zâtın kelimatını, hitâbatını gösterecek, peygamberler ve ellerinde nâzil olan kitaplardır.) Elbette kâinattaki hayat, kat'î bir surette Hayy-ı Ezelî'nin vücûb-u vücûduna kat'î şehâdet ettiği gibi; o hayat-ı ezeliyenin şuaatı, celevatı, münasebatı olan"İrsal-i Rusül"ve"İnzal-i Kütüb"