Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 123

ihtiyacı; hem insanı bütün hayvanlardan daha bedbaht hale getiren, vasıta-i nakl-i hüzün ve elem-i havf ve gam olan insanın aklı, o nur ile nurlandığı vakit; insan; bütün hayvanat, bütün mahlukat üstünde, o nurlanmış acz ve fakr ve akıl ile, niyaz ile nazenin bir sultan.. ve fizar ile nazdar bir halife-i zemin olur. Demek o muarrif bürhan-ı nâtık olmazsa, kâinât da, insan da, hattâ herşey de hiçe iner. Elbette böyle bir bedi' kâinatta, böyle bir muarrif zât elzemdir. Yoksa kâinât ve eflâk olmamalıdır.

Beşinci Reşha:İşte o zât, bir saâdet-i ebediyenin muhbiri, müjdecisi; bir rahmet-i bînihayenin kâşifi, ilâncısı; ve saltanât-ı rubûbiyetin mehasininin dellâlı, seyircisi; ve künuz-u hafiye-i esmâ-i İlâhiye'nin keşşafı, göstericisi olduğundan.. böyle baksan; O'nu bir bürhan-ı hak, bir sirac-ı hakikat, bir şems-i hidâyet, bir vesile-i saâdet görürsün. Şöyle baksan; O'nu bir misal-i muhabbet, bir timsal-i rahmet, bir şeref-i insaniyet, en nurânî bir semere-i şecere-i hilkât görürsün.

İşte bak, nasıl berk-i hâtıf gibi O'nun nuru şark ve garbı tuttu. Nısf-ı Arz ve hums-u beşer, O'nun getirdiği hediye-i hidâyeti kabul edip, hırz-ı can etti. Bizim nefis ve şeytanımıza ne oluyor ki, böyle bir zâtın bütün