Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 122

gidiyorsun?" suallerine, muknî ve makbul cevab-ı savab veriyor.

Dördüncü Reşha:O bürhan-ı nâtık, öyle bir ziyâ-yı hakikat neşreder ki; âdeta kâinatın şeklini değiştiriyor. İşte onu dinlemediğin vakit; bak kâinât, bir matemhâne-i umumî hükmünde; mevcûdâtı, birbirine ecnebî belki düşman, câmidatı, dehşetli cenazeler, bütün zevilhayatı, zevâl ve firakın sillesiyle ağlayıcı yetimler hükmünde görürsün.

Şimdi o zâtın neşrettiği nur ile bak! O matemhâne-i umumî, şevk ve cezbe içinde bir zikirhâneye inkılâb etti. O ecnebî düşman mevcudât, birer dost, birer kardeş şekline girdi. O câmidât-ı meyyite-i sâmite, birer munis memur, birer musahhar hizmetkâr vaziyetini aldı. O ağlayıcı, şekvâ edici kimsesiz yetimler, birer tesbih içinde zâkir veya vazife paydosundan şâkir suretini giydi. Ve kâinattaki harekât ve tenevvüât ve tegayyürât, mânasızlıktan ve abesiyet ve tesâdüf oyuncaklığından çıkıp, birer mektubât-ı Rabbâniye, birer sahife-i âyât-ı tekvîniye, birer merâyâ-yı esmâ-i İlâhiye ve âlem dahi, bir kitâb-ı hikmet-i Samedaniye mertebesine çıktılar.

İnsanı bütün hayvanatın madûnuna düşüren, insanın hadsiz zaaf ve aczi, fakr ve