Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 128

karşı, herşeyi bırakıp O'na koşmak, O'nu dinlemek lâzım gelirken; ekser insanlara ne olmuş ki sağır olup, kör olmuşlar, belki dîvâne olmuşlar ki; bu hakkı görmüyorlar ve hakikatı işitmiyorlar, anlamıyorlar?

Onbirinci Reşha:İşte şu Zât (A.S.M.) vahdaniyetin, hakkaniyet derecesinde hak bir bürhan-ı nâtıkı ve bir delil-i sâdıkı olduğu gibi; haşrin ve saâdet-i ebediyenin dahi bir bürhan-ı katıı ve bir delil-i sâtııdır.

Evet nasıl ki o Zât (A.S.M.), hidâyetiyle saâdet-i ebediyenin sebeb-i husulü ve vesile-i vusulüdür.. öyle de, duasıyla, niyazıyla, o saâdetin sebeb-i vücudu ve vesile-i icadıdır.

İşte bak o Zât (A.S.M.), öyle bir salât-ı kübrâda dua ediyor ki; güya bu cezire, belki Arz O'nun azametli namazıyla namaz kılar, niyaz eder.

Bak, hem öyle bir cemaât-ı uzmâda niyaz ediyor ki; güya benî-Âdemin, Âdem'den asrımıza ve kıyâmete kadar bütün nurânî kâmil insanlar O'na ittiba' ediyorlar, iktida ediyorlar, duasına "âmîn" diyorlar.

Bak, hem öyle bir hacet-i âmme için dua ediyor ki; değil ehl-i Arz, belki ehl-i semâvât, belki bütün mevcudât, niyazına "Evet ya Rabbenâ! Ver, biz de istiyoruz." diyorlar.

Hem öyle fakirâne, öyle hazînâne, öyle