Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 129

mahbubâne, öyle müştakâne, öyle tazarrukârâne dua ediyor ki; bütün kâinatı ağlattırıyor, duasına iştirak ettiriyor.

Bak, hem öyle bir maksad, öyle bir gaye için dua ediyor ki; insanı ve âlemi, belki bütün mahlukatı esfel-i sâfilîne sukuttan, kıymetsizlikten, faidesizlikten kurtarıp; a'lâ-yı illiyyîne, kıymete, bekâya, ulvî vazifeye çıkarıyor.

Bak, hem öyle yüksek bir fizâr-ı istimdâtkârâne ve öyle tatlı bir niyaz-ı istirhamkârâne ile istiyor, yalvarıyor ki; güya bütün mevcûdâta, semâvât ve arşa işittirip, onları vecde getirip, duasına "Âmîn.. Allahümme âmîn!.." dedirtiyor.

Bak, hem öyle Semi', Kerîm bir Kadîr'den; hem öyle Basîr, Rahîm bir Alîm'den hacetini istiyor ki; bilmüşâhede en hafî bir zîhayatın en hafî bir hacetini, en hafî bir niyazını işitir, görür, kabul eder, merhamet eder. Çünkü istediğini, velev lisan-ı hâl ile bile olsa verir. Hem öyle bir suret-i hakîmâne, basîrâne, rahîmânede verir ki; bu terbiye ve tedbir, öyle Semi' ve Basîr'e ve öyle Kerîm ve Rahîm'e has olduğunda şüphe bırakmaz.

Onikinci Reşha:Acaba bütün benî-Âdemi arkasına alıp, Arz üstünde durup, arş-ı âzama müteveccihen el kaldırıp dua eden şu şeref-i