Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 137

Sâni'i ifham eder. Bu dönmek hakikatı ne olursa olsun, maksûd olan, mensuc, meşhud intizama te'sir etmez.

Hem

der. Şu tâbir ile, bu âlemin bir kasır suretinde olduğunu; içinde olan eşyanın, insana ve zîhayata ihzar edilmiş müzeyyenât ve mat'umât ve levazımât.. ve Güneş dahi, musahhar bir mumdar olduğunu ihtar ile, rahmet ve ihsân-ı Hâlıkı ifham eder.

Şimdi bak! Şu sersem, geveze felsefe ne der? Diyor ki: "Güneş, bir kütle-i azîme-i mayia-i nâriyedir. Ondan fırlamış olan seyyaratı etrafında döndürür. Cesameti bu kadardır. Mâhiyeti böyledir, şöyledir..." der. Ruha, muvahhiş bir dehşetten ve bir hayretten başka bir kemâl-i ilmî vermiyor. Güneş'in en mühim olan vazifesinden, en büyük, en güzel, en tatlı bir hakikat-ı ilmiyeyi ruha veren bahs-i Kur'ân gibi bahsetmiyor. Buna kıyasen bâtınen kof, zâhiren mutantan felsefî mes'elelerin ne kıymette olduğunu anla. Onun şa'şaa-i surîsine aldanıp, Kur'ân'ın gayet âlî ve fehme gayet karîb olan beyan-ı mu'ciznümasına karşı hürmetsizlik etme.

* * *