Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 140

kurtarır, huzur-u Rahmân'a götürür, Cennet-i bâkiyeye koydurur.

İkinci olan tılsım-ı îmânî ile o darağacını, yâni zevâl ve firakın ellerini tutup, tazelenen güzel manzaralar üstünde yapılmış bir salıncak hükmüne getirir. Yâni, nehr-i zaman ve bahr-i dünyada tazelenen elvâh-ı san'at-ı Rabbâniyeyi seyretmek için bir merkeb-i seyr ve tenezzüh olur.

Kur'ân-ı Hakîm'in bir ilâcıyla o acz yarası, tevekkül gülüne ve teslim çiçeğine döner. Bütün ağırlıklarımı beni kaldıran tevekkül sefînesine koyup, aczin iz'âcâtından beni kurtarıyor. Emr-i kün feyekûn'e mâlik olan bir sultan-ı cihana, acz tezkeresiyle istinat eden bir insana, ne gibi birşey ağır olabilir?

Kur'ân-ı Kerîm'in ikinci ilâcı, fakr yarasını, vesile-i rızk ve rahmet-i bînihayeye ve iştiha-i lezzet-i nîmet-i bîgayeye tebdil ve tashih eder.

Evet, nihâyetsiz semerât-ı rahmete aç olan ruh ve letâif-i beşer, o nihâyetsiz semerât-ı rahmete fakr ve ihtiyacını hissettikçe, lezzet-i saâdeti tezayüd eder. Böyle fakire, fakir namı ağır gelebilir; fakat

bu sırra işaret eder.