Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 15

Güzel huylu kardeş sağ yola

deyip gitti. Ve o hafif külfeti ve nizam ve kanunu kabul etti. Sû'-i hulk sahibi, âzade-ser kardeş, serbestlik için sol yolu tercih etti. Zâhiren hafif, mânen gayet ağır bir vaziyette gitti. Biz de hayâlen bunu takib ediyoruz.

İşte dağ ve sahradan gide gide, tâ hâlî bir sahraya dâhil oldu. Birden müthiş bir sadâ işitti. Baktı ki; dehşetli bir arslan meşelikten çıkıp, kendisine hücum etti. O da kaçıp, altmış arşın derinliğinde susuz bir kuyuya rastgeldi. Havfından kendini içine attı. Yarısına kadar inmekle kuyunun duvarında göğermiş bir ağaca rastgeldi. O ağacı tuttu. Gördü ki: O ağacın iki kökü var. Biri siyah renkte, diğeri beyaz renkte iki fare, o iki köke musallat olup kesiyorlar. Yukarı baktı, arslan kuyunun başında nöbetçi gibi bekliyor. Aşağıya baktı, dehşetli bir ejderha kuyunun içindedir. Başını kaldırmış, otuz arşın yukarıda ayağının yakınına kadar gelmiş. Ağzının genişliği ise bi'rin yâni kuyunun ağzına benzer. Kuyunun duvarına bakar. Isırıcı, muzır haşerât etrafını sarmışlar. Ağacın başına baktı, gördü ki; incir ağacıdır. Lâkin hârikadan olarak, cevizden