Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 95

bütün şeyleri sana bahşeden ve rızkını veren, muktedir olmadığın şeylerden seni hıfzeden O'dur.

Senin gaye-i hayatın, Mâbudun tecelliyatına ve esmâ ve şuûnatına mazhariyettir. Sana bir musibet geldiği vakit de ki:

"Ben, onun hizmetindeyim. Ey musibet! Eğer Rabbimin izin ve rızasıyla gelmiş isen, merhaba safa geldin.

Biz O'na gideriz ve O'nun rü'yetine müştakız. Günün birinde elbette bizi hayatın vazife ve tekâlifinden âzad edecektir. Ne var, o âzadlık bugün olsun. Hem ey musibet! Senin elinde olsun. Yok, eğer Rabbimin irâde ve emriyle beni tecrübe ve imtihan için gelmiş isen; fakat Rabbimin beni âzad etmeğe izin ve rızası yoksa, kuvvetim yettikçe, ben, emâneti emin olmayana teslim etmeyeceğim. Haydi git ey zâlim musibet!.."

Ey hayâlî arkadaşım! Hakikat-ı hâl, iki tarafta bu minval üzeredir. Lâkin, hidâyet ve dalâlette derecât-ı insan mütefavittir. Merâtib-i gaflette insanlar muhteliftir. Şu zamanın gafleti o derecede kalınlaşmış ve öyle uyutucu bir tarzda iptal-i his etmiş ki; medenîler,