Birinci Pencere

Pencere»yi Otuzüçüncü Söz'ün, Otuzüçüncü Mektubu'nun namazdan sonraki tesbihâtın otuzüç aded-i mübarekine muvafık olmak için "Otuzüç Pencere"ye icmalî ve muhtasar bir sûrette işaret edip, izahını sâir Sözler'e havale ederiz...

Birinci Pencere

Bilmüşâhede görüyoruz ki; bütün eşya, hususan zîhayat olanların pek çok muhtelif hâcâtı ve pek çok mütenevvi metâlibi vardır. O matlabları, o hâcetleri, ummadığı ve bilmediği ve eli yetişmediği yerden münâsip ve lâyık bir vakitte onlara veriliyor, imdâda yetiştiriliyor. Halbuki; o hadsiz maksudların en küçüğüne, o muhtaçların kudreti yetişmez, elleri ulaşmaz. Sen kendine bak: Zâhirî ve bâtınî hasselerin ve onların levâzımatı gibi, elin yetişmediği ne kadar eşyaya muhtaçsın. Bütün zîhayatları kendine kıyas et. İşte bütün onlar, birer birer, Vücûb-u Vâcib'e şehâdet ve vahdetine işaret ettikleri gibi; hey'et-i mecmuasıyla, Güneş'in ziyâsı Güneş'i gösterdiği gibi; –o hâl ve bu keyfiyet– perde-i gayb arkasında bir Vâcibü'lVücud'u, bir Vâhid-i Ehad'i, hem gayet Kerîm, Rahîm, Mürebbî, Müdebbir ünvanları içinde akla gösterir.