Otuzüç Pencere — Sayfa 55

kat'î şehâdet eder. Çünkü, mâzi tarafına geçenler, zâhirî esbablarıyla beraber gitmişler; arkalarında yine kendileri gibi başkalar yerlerine gelmişler. Demek esbab-ı zâhiriye hiçtir. Yalnız bir Kadîr-i Zülcelâl, onları halkedip, hikmetiyle esbaba bağlayarak gönderdiğini gösteriyor. Ve gelecek zamanda dizilmiş hayattar olan zemin yüzleri ise, daha parlak şehâdet eder. Çünkü; yeniden, yoktan, hiçten yapılıp, gönderilecek yere konup, vazife gördürüp, sonra gönderilecekler.

İşte ey tabiata saplanan ve bataklıkta boğulmak derecesine gelen gafil! Bütün mâzi ve müstakbele ulaşacak hikmetli ve kudretli mânevî el sahibi olmayan bir şey, nasıl bu zeminin hayatına karışabilir? Senin gibi hiç ender hiç olan tesâdüf ve tabiat buna karışabilir mi? Kurtulmak istersen:"Tabiat, olsa olsa bir defter-i kudret-i İlâhiye'dir. Tesâdüf ise; cehlimizi örten gizli bir hikmet-i İlâhiye'nin perdesidir."de, hakikata yanaş.

Yirmibeşinci Pencere

Nasılki; madrub, elbette dâribe delâlet